Ljheimar og sagna
vefsa Pjeturs Hafsteins Lrussonar


Aftur forsu


NTTIN OG ALVERAN

smsaga eftir

Pjetur Hafstein Lrusson

 

        Myrkri grfi sig yfir borgina, ykkt og svart, og a v er virtist afmanlegt. A vsu teygu glampar ljsastauranna sig tt til himins, en svo stutt, svo endanlega stutt. Og aan sem drengurinn st ti glugga, sst ekki einu sinni til ljsastauranna, v hann tti heima bakhsi. Hvergi glytti ljs hsinu fyrir framan bakhsi. Myrkri eitt r rkjum og virtist ekja alla verldina lkt og ykk vo.
        Og , t allt etta myrkur varpai mninn skmu sinni. Hn var a snnu dauf og harla fjarlg. En hn var arna samt. Auvita var essi mnaskma gul. fannst drengnum, eins og me henni vri mninn a bera fram mtmli gegn llu essu myrkri. gul mtmli! Og voru essi mtmli ef til vill ekki svo gul, sem au virtust vera. Ef til vill var mnaskman sngur, enda tt drengurinn heyri hann ekki. Ea var hann margbroti tnverk tal strengja, lra og alls annarrs, sem uli gat mnnum heilu hljmkviurnar til eyrna? Vi slkri spurningu kunni drengurinn engin svr. En honum flaug etta hug, vegna ess, a fyrir augum hans dnsuu r svrtu himinhvolfinu, stjrnurnar, svo smar, en tal margar. J, r dnsuu og glitruu af svo miklum gska, a einhver hlaut a bera eim drarma. Og hver annar en mninn gti a veri, essum biksvarta himni, ar sem ekkert var a sj, anna en hann og stjrnurnar?
        Enda tt drengnum vri a ljst, a hver stjarna vri srstk eining t af fyrir sig, og bri jafnvel heiti v til stafestingar, rtt eins og hann sjlfur, leit hann r allar sem rofa heild. Var annarrs himininn sjlfur, sem umlukti jrina og stjrnurnar, tungl og sl himinhvolfsins, j, var hann ekki hluti essarar heildar? Og essi heild, var hn allt? Nei, hugsanlega var essi heild ekki allt, kannske voru henni takmrk sett. Og ar me vri hn ekki endanleg. a sem er endanlegt, er um lei takmarkalaus.
        Kennari drengsins hafi sagt brnunum fr slkerfunum. "Jrin okkar", hafi hann sagt, "er einu af essum slkerfum. En au eru fleiri". En honum hafi lst a geta ess, hvort nsta slkerfi vri handan ess slkerfis, sem jrin tilheyi, ea ef til vill umhverfis a. Ea var a kannske fyrir ofan okkar slkerfi, ea fyrir nean a? a var aldrei a vita.
        Skorturinn vitneskjunni um etta, olli drengnum mldum heilabrotum. Hann var a vita, hvort til vri eitthva, sem hgt vri a kalla "allt", ea hvort etta or vri aeins blekking, sem spannai a eitt, sem mannskepnan si, vissi ea skynjai. Ef svo reyndist vera, fannst honum, sem ori "allt", vri eins og hvert anna merkingarlaust hlj.
        a var langt lii veturinn. etta var riji veturinn, sem drengurinn hafi ntt hverja stund, sem baust, til a horfa rannsakandi augum upp myrkan nturhimininn og leita lausnar essari miklu rgtu: Hva er allt! Hann var ess fullviss, a lausnina vri aeins a finna nttmyrkri. Myrki er leyndardmsfullt, en birtan sem opin bk. Og svars vi leyndardmum er hvergi a leita, nema eim sjlfum, sst af llu "opnum bkum". ar tti drengnum, sem ekkert vri a finna, utan a, sem vita vri fyrir. Leit drengsins a lausn ess leyndardms, sem dpst hafi grafi um sig huga hans, hlaut v a takmarkast vi myrkri. Hann var nttfari!
        Enda tt hugur drengsins reikai um himinhvolfi og hann beindi ar af leiandi sjnum upp hloftin, fr ekki hj v, a honum yri stku sinnum liti niur porti milli bakhssins og hssins vi gtuna. Og eitt sinn, einmitt essa umrddu ntt, s hann ekki betur en glytti tv skrgrn ljs portinu. Vi nnari athugun reyndust etta vera glampandi kattarglyrnur. Ktturinn hlaut a hafa lokast inni portinu, enda var v loka kvldin.
        Kisa st arna kyrr, drykklanga stund og horfi upp gluggann, ar sem drengurinn var. Hn hafi snilega ori hans vr. Og drengurinn horfi kttinn, ea nnar tilteki, horfi augu hans. tal hugsanir tku a brjtast um kollinum honum, hugsanir, sem smm saman uru markvissari og beindust a sama umhugsunarefninu, sem svo lengi hafi gagnteki huga hans.
        "Augun eru tv", hugsai drengurinn. "Samt mynda au eina heild. Og s heild er hluti af haus kattarins, sem aftur er tiltlulega ltill hluti af kettinum". J, og ekki tti drengnum ktturinn str hluti af portinu, sem var enn smrri hluti af borginni.
        annig hugsai hann, uns hann komst a eirri niurstu, a essi hugsun yri aldrei hugsu til enda. Og fyrst til vri s hugsun, sem ekki yri hugsu til enda, vri til endaleysa.  Allt etta hugsai drengurinn, og btti v vi huganum, a fyrst til vri endaleysa, vri a augljst, a ekkert vri til, sem hgt vri a kalla "allt".
        reyttur og syfjaur, en fullur glei ess manns, sem telur sig hafa ri lfsgtuna, kom drengurinn sr loks rmi. Hann sofnai von brar, me sigurbros vr.


Aftur forsu